Naukowy.pl

Humanistyczne => Archeologia, Antropologia, Etnologia => Zadania => Wątek zaczęty przez: macikpietka2 w Październik 12, 2007, 03:16:53 pm

Tytuł: Gospodarka drugiej Rzeczpospolitej
Wiadomość wysłana przez: macikpietka2 w Październik 12, 2007, 03:16:53 pm
Potrzebuje zrobić notatke o gospodarce drugiej RP prosze podać jakieś strony z materiałami , ktore pomoga mi zrobić tą notatke prosze podac strony w ktorej są najwazniejsze rzeczy dotyczące gospodarki Jak ktos by mogl to niech napisze co notatka powinna zawirać albo jak ktos by mogł prosze o zrobienie mi tej notatki z gory dziekuje
Tytuł: Gospodarka drugiej Rzeczpospolitej
Wiadomość wysłana przez: shonia w Październik 12, 2007, 07:25:21 pm
tutaj (http://www.google.pl/search?q=II+RP+gospodarka&ie=utf-8&oe=utf-8&aq=t&rls=org.mozilla:pl:official&client=firefox-a) jest bardzo dużo informacji na ten temat :)
Tytuł: Gospodarka drugiej Rzeczpospolitej
Wiadomość wysłana przez: macikpietka2 w Październik 12, 2007, 09:14:33 pm
Do mojej notatki wybrałem sobie materiał  Jak by ktos mogl prosze o streszcenie tej notatki bo tego jest za dzuo a ja nei wiem co jest wazne z tego a co jest niewazne prosze napisać choc glowne rzeczy jakie powiiny sie w notatce znlezc  albo jak by ktos mogl prosze o napisanie pogladowej notatki :

Gospodarka II RP

1)   PLAN PRACY:

I.   Gospodarka w momencie zakończenia I Wojny Światowej (niepodległa Polska)
II.   Rolnictwo i przemysł polski
III.   Transport
IV.   Skarb państwa
V.   Reformy finansowe i rolne
VI.   Eksport i import w gospodarce II RP
VII.   Wojna celna z Niemcami
VIII.   Kryzys gospodarczy
IX.   Poprawa koniunktury

2)   Podział na okresy sytuacji gospodarczej:

•   1918- 1921 r. -> gospodarka czasów wojny
•   1921- 1923 r. -> odbudowa ze zniszczeń wojennych oraz walka z kryzysem gospodarczym
•   1924- 1925 r. -> reformy finansowe i stabilizacja gospodarki
•   1926- 1929 r. -> koniunktury gospodarcze
•   1930- 1935 r. -> kryzys gospodarczy ( największy w 1933 r.)
•   1936- 1939 r. -> koniunktury gospodarcze
 
3)   Reformy finansowe:

•   1918- 1922 r. -> ujednolicono podatki, opłaty celne i banki
•   1924- 1925 r. -> obniżono płace pracownikom, zredukowano funkcjonariuszy policji, urzędników, wojska
•   1924 r. -> powstał Bank Polski z prawem emisji pieniądza
•   1924 r. -> wprowadzono walutę złoty

I.
II Rzeczpospolita rozpoczęła swój niepodległy byt po wydarzeniach z 11 listopad
1918 roku, kiedy to we francuskiej miejscowości Compiègne doszło do kapitulacji Niemiec
kończąc w ten sposób okres I wojny światowej. W Berlinie wybuchła rewolucja oraz Rosja
i Austrio-Węgry przegrywają wojnę. Dzięki tym okolicznościom, a także dzięki upartym
dążeniom i nadziei społeczeństwa polskiego możliwe stało się odrodzenie państwa polskiego.
Dnia 10 listopada 1918 roku do Warszawy powrócił Józef Piłsudski. Niemal wszystkie
stronnictwa polskie, prócz lewicy rewolucyjnej, zażądały od Rady Regencyjnej przekazani
mu władzy. Rada podporządkowała się całkowicie Piłsudskiemu i dekretem z 11 listopada
1918 roku oddała mu naczelne dowództwo nad tworzonym wojskiem oraz władze w
nowopowstałym, niepodległym państwie.   

W momencie odzyskania niepodległości sytuacja ekonomiczna Rzeczpospolitej był
wręcz krytyczna.Spowodowane to było zacofaniem, zniszczeniami wojennymi i zerwaniem
dotychczasowych więzów gospodarczych z państwami zaborczymi. Ocenia się (wg Komisji
Odszkodowań Delegacji Polskiej),że poziom produkcji przemysłowej z 1919 roku wyniósł w
Polsce ok.30 %stanu z przed 1914 roku w tych samych granicach. Czyli niemalże 1/3
wartości. W rezultacie zniszczeń wojennych przemysł dawnego Królestwa Polskiego
zatrudniał w 1919 roku z ledwie 14 %robotników pracujących tu w 1913 roku. Mniejszych
strat doznał przemysł dawnego zaboru pruskiego i austriackiego.   

II. Dotkliwie odczuło skutki pierwszej wojny światowej rolnictwo polskie. Na kresach
wschodnich istniały powiaty, w których procent zniszczonych budynków gospodarczych i
mieszkalnych sięgał 40 %.W województwach centralnych odsetek zniszczonych budynków
wahał się w granicach 10 – 15 %%.Rabunkowa gospodarka okupacyjna,przede wszystkim
prowadzone z całą bezwzględnością sekwestracje ziemiopłodów i inwentarza żywego,
spowodowała spadek pogłowia inwentarza żywego w Polsce centralnej do 30 %stanu z
okresu przedwojennego. Na kresach wschodnich spadek ten był jeszcze większy.
Mobilizacja oraz rekwizycje wojenne pozbawiły wiele rejonów, w których istotną rolę
odgrywał gospodarka rolna, dostatecznej liczby rąk do pracy na roli i inwentarza żywego.
Toteż w roku gospodarczym 1918/1919 powierzchnię odłogów w Polsce szacowano n 4,6
mln hektarów, a w roku 1920 n 3,5 mln hektarów, co stanowiło prawie 20 %ówczesnej
powierzchni kraju.
   
III. Obok przemysłu i rolnictwa w bardzo wysokim stopniu uległy zniszczeniu transport i
komunikacja. W końcu 1918 roku Polska dysponowała 2513 lokomotyw mi,2875 wagonami
osobowymi i 41 448 wagonami towarowymi. Kolejowe dworce, parowozownie, warsztaty
naprawcze i magazyny w poważnym stopniu zostały zniszczone w wyniku działań walczących w armii.   
Proces odbudowy zniszczeń wojennych przebieg ł w latach 1919 -1923 przez kilka
faz.

W pierwszej, trwającej od końca roku 1918 do końca 1919, przede wszystkim dzięki
uruchomieniu przez gabinet Ignacego Paderewskiego wszystkich sektorów gospodarczych
odnotowano w akcji odbudowy udane na ogół próby uruchomienia przemysłu i transportu. W
drugiej fazie, przypadającej na rok 1920, olbrzymią preferencją cieszył się przemysł wojenny.
Otrzymane wówczas pożyczki zagraniczne umożliwiły uzyskanie wyższych wskaźników
produkcji przemysłowej i rolnej od wskaźników 1919 roku, mimo trwania działań wojennych.
Po krótkiej recesji, jaka na przełomie 1920/1921 roku nastąpiła w gospodarce polskiej, od
wiosny 1921 roku do l t 1923 trwała koniunktura inflacyjna,której towarzyszył bardzo
szybki proces odbudowy, zahamowany w 1923 roku, kiedy to wyraźnie uwidocznił się kryzys.

IV. W bardzo trudnych warunkach rodziła się skarbowość polska. Konieczność stworzeni
par tu poboru podatków praktycznie od nowa przy niskim poziomie dochodów powodowała, że od początku dochody budżetu państwa były znacznie niższe od wydatków. Różnicę
pokryw ł jedynie druk banknotów, co rodziło inflację. Dopiero w kwietniu 1920 r.
ujednolicono obieg pieniądza przez zastąpienie różnych krążących dotąd walut marką polską,
emitowaną dość dowolnie przez Polską Krajową Kasę Pożyczkową.
Państwo polskie odradzało się w warunkach rewolucji społecznej, a jego pierwszy
rząd miał charakter socjalistyczny. Zapowiadanej w listopadzie 1918 r. nacjonalizacji
„dojrzałych" do tego gałęzi gospodarki nie zrealizowano, gdyż w Sejmie zabrakło
dostatecznego poparci dla tej idei. Natomiast już w pierwszych dniach swego urzędowania
rząd Moraczewskiego wprowadził korzystne dla robotników ustawodawstwo socjalne:
46-godzinny tydzień pracy z angielską sobotą, ubezpieczenia chorobowe oraz inspekcję pracy, biura pośrednictwa pracy i ochronę prawną lokatorów. W 1922 r. uprawnienia te uzupełniono ustawą o płatnych urlopach pracowniczych. Wielkie emocje wywoływał od początku niepodległości reform rolna. Wobec dużej koncentracji własności ziemskiej oraz ogromnej liczby ludności bezrolnej i małorolnej, masy chłopskie oczekiwały, że władze odrodzonej Polski przeprowadzą radykalną parcelację większej własności. Pod naciskiem partii chłopskich 10 VII 1919 r. Sejm Ustawodawczy przyjął uchwałę o zasadach reformy rolnej, w której określono górną granicę posiadania ziemi od 60 do 180 ha (wyjątkowo 400 ha na Kresach Wschodnich).Uchwał ta nie był jednak prawem. Podczas ofensywy bolszewickiej
w lipcu 1920 r. sprawa reformy rolnej powróciła, gdyż konsolidacja wsi w obronie
niepodległości stawała się sprawą największej wagi.   

V. 15 VII 1920 r. Sejm uchwalił ustawę o reformie rolnej przyjmując maksimum posiadani
ziemi od 180 do 400 ha. Wywłaszczenie miało odbywać się za odszkodowaniem równym
połowie wartości rynkowej ziemi. Wkrótce potem wykonanie reformy zostało jednak
skomplikowane przez dyskusję nad konstytucyjną ochroną własności. Zgodnie z szeroką
opinią niepełne odszkodowanie za ziemię stanowiłoby pogwałcenie prawa własności,
zagwarantowanego w artykule 99 konstytucji. W związku z tym wykonanie reformy
zawieszono i rozpoczęły się niezwykle długie i trudne debaty o ostateczny jej kształt.
Mimo ogromnych trudności bilans gospodarczy pierwszych trzech lat niepodległości
wypadł pomyślnie. Mimo zacofania,zniszczeń, nie ustabilizowanych granic, zagrożeni
zewnętrznego i konieczności unifikacji różnorodnych dzielnic kraju, Polsce udało się wyjść
zwycięsko z ciężkiej próby. Ukształtowały się granice i ustrój demokratyczny, stworzono
aparat państwowy, w szybkim tempie odbudowano zniszczeni,rosła produkcja i
zatrudnienie. Ceną tych osiągnięć był jednak narastając inflacja, prowadząca w końcu do
hiperinflacji. O ile na początku września za 1 dolara płacono 249 tyś marek polskich, o tyle
pod koniec października już 1612 tyś marek. Hiperinflacja położył kres koniunkturze
inflacyjnej, gdyż zmalała chłonność rynku wewnętrznego. Szybko rosnące ceny utrudniały
jakąkolwiek opłacalność. W wyniku czego bogacili się spekulanci, a położenie ludności
stawało się coraz cięższe.   

Choć sytuacja społeczna i ekonomiczna pod koniec 1923 r. była tragiczna, kryzys
rządowy nie trwał długo. W grudniu 1923 r. prezydent Wojciechowski powołał
pozaparlamentarny gabinet Grabskiego, którego głównym zadaniem było ratowanie skarbu.
Program taki przedstawił Grabski Sejmowi następnego dnia uzyskując poparcie prawicy i
centrum oraz neutralną przychylność lewicy. Program Grabskiego zakład ł zrównoważenie
budżetu i zastąpienie marki polskiej pełnowartościowym złotym. Cele te zamierzał Grabski
osiągnąć przez przyspieszenie wpłat nadzwyczajnego podatku majątkowego, waloryzację
podatków i redukcję wydatków państwowych. Sejm przyjął ustawę o naprawie skarbu i
reformie walutowej, przy czym rząd uzyskał nadzwyczajne uprawnienia na 6 miesięcy.
Rząd błyskawicznie przystąpił do działania. Przyspieszono płatności nadzwyczajnej
daniny majątkowej, skrócono terminy wpłat zwaloryzowanych podatków bezpośrednich,
podniesiono niektóre stawki. Dla zlikwidowani deficytu Polskich Kolei Państwowych, który obciążał budżet, podniesiono taryfy kolejowe. Ostry reżim oszczędnościowy narzucono
administracji państwowej likwidując dwa ministerstwa: robót publicznych i zdrowia.
Uruchomiono też interwencję giełdową. Sprzedaż walut o stałym kursie przez rząd
zahamowała spadek kursu marki polskiej. Gdy zarysował sio perspektyw zrównoważeni
budżetu, rząd z przestał emisji marek. Utrwaliło to stabilność ich kursu.
W kwietniu 1924 roku nowo powołany, prywatny Bank Polski, który zastąpił
dotychczasową centralną instytucję emisyjną -państwową Polską Krajową Kasę Pożyczkową,
rozpoczął działalność wymieniając 1,8 min marek polskich za 1 złotego. W ramach reformy
Grabski przeprowadził też reorganizację banków państwowych. Powołano do życia Bank
Gospodarstwa Krajowego, a nowe podstawy prawne otrzymały także Pocztowa Kasa
Oszczędności i Państwowy Bank Rolny. Ujednolicono również system monopoli skarbowych: tytoniowego, spirytusowego, solnego, loteryjnego i zapałczanego.
Efektem reformy Grabskiego był sukcesem, gdyż dużą rolę odegrało przekonanie
społeczeństwa, że reforma zostanie zrealizowana. Gdy na wiosnę 1924 r. ceny nominalne
przestały rosnąć, a płace realne wzrosły, nasilało się powszechne zaufanie do rządu.
Robotnicy byli nawet skłonni do ustępstw, by umożliwić realizację reformy. Większość jej
ciężarów poniósł jednak kapitał prywatny płacąc ogromną daninę majątkową.
Pomyślne rezultaty reformy skarbowej i w lutowej Grabskiego odbiły się na
utrwaleniu kryzysu nadprodukcji w przemyśle. Realne koszty produkcji wzrosły, a wobec
braku eksportowej premii inflacyjnej polski eksport okazał się niekonkurencyjny. Wzrosło
bezrobocie i deficyt w bilansie handlowym. Sfery prywatno-przemysłowe przystąpiły do
obniżek płac. W lecie sytuacja rynkowa nieco się poprawiła na skutek wzrostu przychodów
gotówkowych ludności wiejskiej po żniwach, a także wpływu pierwszych pożyczek
zagranicznych. W tym samym czasie specjalne konsorcjum polsko-francuskie rozpoczęło
budowę portu w Gdyni.   

VI. Ciemne chmury gromadziły się nad polskim handlem zagranicznym. W obrotach
zagranicznych Polski najważniejszą rolę odgrywały Niemcy (43%eksportu i 35%importu),
natomiast obroty z głównym sojusznikiem politycznym, Francją, były niewielkie. Polska
utracił też prawie całkowicie przedwojenne rynki rosyjskie. Kryzys poinflacyjny pogorszył
opłacalność polskiego eksportu.   

VII. Sytuację płatniczą Polski podkopała dodatkowo wojna celna z Niemcami. W styczniu
1925 r.wygasły postanowienia traktatu wersalskiego, na mocy, których Niemcy były zobowiązane do przyznania państwom koalicji,w tym Polsce, klauzuli najwyższego uprzywilejowani w handlu. Podjęto rokowania handlowe polsko- niemieckie, w których strona niemiecka grała na zwłokę czekając na upłynięcie kolejnego terminu. W czerwcu 1925 r. wygasły klauzule konwencji górnośląskiej z 1922 r. o bezcłowym dopuszczeniu na rynek niemiecki 6 mln ton węgla z polskiej części Górnego Śląska. Strona niemiecka postawiła teraz warunki, których przyjęcie spowodowałoby uzależnienie gospodarcze Polski od Niemiec. Gdy władze niemieckie ogłosiły, że nie udzielą w ogóle zezwolenia na import polskiego węgla, Polska podniosła cła na towary niemieckie. Niemcy odpowiedziały kontruderzeniem. Rozpoczęła się wojna celna, ograniczająca możliwości zbytu na najważniejszym dla Polski rynku.   
Zła koniunktura z pierwszej połowy 1924 r. spowodowała spadek wpływów
budżetowych. Przedsiębiorcy ociągali się z wpłatami daniny majątkowej. Choć formalnie
budżet za rok 1924 z mknięto nadwyżką, osiągnięto to głównie dzięki dochodom
nadzwyczajnym. Pewna popraw koniunktury w drugiej połowie roku był przejściowa. Już
na początku 1925 r. wojna celna z Niemcami ponownie dotknęła przemysł, zwłaszcza n
Górnym Śląsku. Spadło wydobycie węgla i ograniczono zatrudnienie, co ujemnie odbiło się
na sytuacji w całym kraju. Rósł deficyt w bilansie handlowym i płatniczym, a także w
budżecie państwa.   

VIII. Spadek produkcji i obrotów zmniejszył możliwości płatnicze przedsiębiorców, zmusił
również państwo do zwiększenia wydatków na roboty publiczne i zasiłki dla bezrobotnych. Stale rósł deficyt budżetowy. Co gorsze, rezerwy pozabudżetowe zostały wyczerpane już
wcześniej? Dla zrównoważenia rachunków państwa rząd uciekł się do dodatkowej emisji
bilonu. Zwiększenie emisji bilonu przy ograniczeniu emisji banknotów złotowych Banku
Polskiego spowodowało zwyżkę cen. Narastała druga inflacja. Zaczęto wycofywać wkłady
bankowe, podatnicy zaś liczyli na dalszy spadek wartości złotego i opóźniali wpłaty, co
dodatkowo komplikowało sytuację budżetową.13 XI 1925 r. doprowadziło to do ustąpienia
rządu Grabskiego.   

Od początku 1926 r. następowała poprawa koniunktury, choć kursy akcji utrzymywały
się nadal na niskim poziomie, a bezrobocie malało powoli W lecie rozpoczęło się pełne
ożywienie. Niski kurs złotego ułatwił eksport, a zdeprecjonowane podatki i taryfy kolejowe
obniżyły koszty produkcji. Wzrost cen żywności na przednówku zwiększał przychody i popyt
ludności wiejskiej. Rosnący zbyt na rynku krajowym i za granic zachęcał przedsiębiorców do
zwiększania produkcji oraz nowych inwestycji, co rozszerzało rynek inwestycyjny. W
rezultacie rosło zatrudnienie i dochody robotnicze, co z kolei zwiększało popyt na artykuły
konsumpcyjne.

Wydarzenia polityczne, jakie się rozegrały odbiły się wielkim kryzysem n
gospodarce. Mianowicie kryzys gospodarczy, który rozpoczął się pod koniec 1929 r.,był
najdotkliwszym z dotychczasowych załamań gospodarki kapitalistycznej. Na skutek
pogorszenia się perspektyw zbytu towarów, producenci ograniczyli inwestycje, a następnie
produkcję. Spadły zakupy, w tym także artykułów żywnościowych, co uderzyło rolników.
Malejąca chłonność rynku wiejskiego powodowała zmniejszenie się zakupów na wsi. W
miastach rosło bezrobocie.Przez pogorszenie się warunków handlu kryzys przenosił się z
państwa do państwa ogarniając wszystkie kraje gospodarki rynkowej. Z łamanie koniunktury
pod koniec 1929 r. trwało w wyżej rozwiniętych państwach do 1933 r.,gdy rozpoczęło się
powolne ożywienie. Natomiast w niektórych krajach słabiej rozwiniętych, takich jak Polska,
kryzys trwał do 1935 r.   

W rolnictwie polskim kryzys powodował przede wszystkim spadek cen artykułów
produkowanych i sprzedawanych przez wieś. Ceny artykułów rolnych spadły przeciętnie od
50 do 70%.Chcąc ratować swe przychody, miliony rozproszonych producentów rolnych
reagowały na spadek cen zwiększaniem podaży, często kosztem konsumpcji własnej, co
dodatkowo pogarszało proporcje rynkowe i przyczyniało się do dalszego spadku cen. Spadek
cen pogrążył wieś polską w ogromnych długach i nieznanej od czasów wojny nędzy. Nad
ludnością wiejską niektórych okolic Kresów Wschodnich i Galicji zawisł groźba głodu.
Ograniczenie możliwości zbytu artykułów rolniczych i spadek przychodów wsi odbiły się n
zmniejszeniu do minimum zakupów artykułów przemysłowych.   
Kryzys przemysłowy objawił się głównie w post ci spadku produkcji. W 1932 r.
produkcja przemysłowa w Polsce spadła do około 63 % poziomu z 1929 r. wraz ze spadkiem
popytu na artykuły przemysłowe, narastały zapasy produkcji niesprzedanej, trudności
finansowe przedsiębiorstw, a producenci zmniejszali skalę działalności, zatrudnienie i
inwestycje.

Jeśli chodzi o handel i finanse to załamanie koniunktury poważnie odbiło się na polskim rynku kapitałowym. Rezultatem kryzysu było gwałtowne wycofywanie nie tylko
procentów i dywidend, ale także lokat kapitałowych z Polski. Ogółem w latach kryzysu
wywieziono z Polski około 2,5 mld zł zysków i wkładów obcych, czyli mniej więcej tyle, ile
wynosił roczny budżet państwa. Odpływ kapitałów i zysków szalenie utrudnił położenie
finansowe kraju. Polski bilans płatniczy stał się ujemny. Obroty handlowe Polski spadły o
około 2/3.Wobec trudności płatniczych rząd popierał eksport po cenach dumpingowych. W
rezultacie bilans handlowy Polski w okresie kryzysu był dodatni, co nie mogło jednak
zrównoważyć ujemnego salda w obrotach kapitałowych. Rezultatem był konieczność
transferu złota i walut wymienialnych za granicę.Z pasy złota w Banku Polskim spadły z 621
mln zł w 1928 r. do 444 mln zł w 1935 r., a zapasy walut obcych z 714 mln do 27 mln zł. Chcąc zachować dotychczasowe pokrycie pieniądza w złocie i walutach wymienialnych rząd RP musiał wybrać między ograniczeniem odpływu należności obcych z kraju,
dewaluacją złotego lub zmniejszeniem obiegu złotówkowego. Ponieważ sądzono,iż stały kurs złotego i regularne spłaty zobowiązań wobec zagranicy wzmocnią zaufanie do gospodarki polskiej i zachęcą inwestorów zagranicznych do lokat w Polsce w momencie ustania kryzysu, zdecydowano nie wprowadzać ograniczeń dewizowych ani dewaluacji złotego, lecz zmniejszyć obieg pieniądza w kraju. W latach kryzysu, bowiem gwałtownie spadły wpływy podatkowe i monopolowe, co spowodowało długotrwały deficyt budżetowy.
Początkowo rząd biernie obserwował pogarszanie się koniunktury. Podobnie było
zresztą w innych krajach. W październiku 1932 r. Komitet Ekonomiczny Ministrów nakreślił
pierwszy program walki z kryzysem. Zakładał on obniżkę cen przemysłowych, oddłużenie
rolnictwa, organizację pomocy dla bezrobotnych i robót publicznych. W marcu 1933 r.
uchwalono ustawę kartelową stwarzającą prawo do ingerencji w porozumienia
monopolistyczne. W 1933 r. powstał specjalny Fundusz Pracy dla organizowania i
finansowani robót publicznych. Rosły sumy wypłacanych z budżetu zasiłków dla
bezrobotnych. Dzięki akcji oddłużeniowej zmniejszono nieco ciężar długów w
gospodarstwach chłopskich. Przeciwdziałając wzrostowi bezrobocia rząd przejmował często
udziały w upadających przedsiębiorstwach. Skal i efekty tych działań nie były wielkie, gdyż
równocześnie prowadzona polityka deflacji, czyli zmniejszenia obiegu pieniędzy, oznaczał
ograniczanie wydatków budżetowych.   

IX. W wyniku interwencji państwa pod koniec 1935 r. zaznaczył się w Polsce wyraźna
poprawa koniunktury. Dzięki zwyżce cen zboża na rynkach światowych i zwiększeniu ich
chłonności na skutek postępującego od 1933 r. ożywienia w większości rozwiniętych krajów
zachodnich, polepszyła się sytuacja rolnictwa polskiego. Wzrost przychodów wsi rozszerzył
krajowy rynek zbytu na wyroby przemysłowe. Ożywił się ruch budowlany. Zwiększeniu
popytu sprzyjały też rozwijane przez Fundusz Pracy roboty publiczne. Mimo utrzymującego
się deficytu budżetowego zaczęły rosnąć dochody skarbu. Rosły też obroty handlowe i
utrzymywało się dodatnie saldo handlu zagranicznego. Mimo to nad l z Polski odpływ ł
kapitał obcy, co powodowało ostry deficyt płatniczy. Dla powstrzymania odpływu kapitału
rząd wprowadził ograniczenia dewizowe. W trakcie renegocjacji zadłużenia uzysk no
obniżenie oprocentowania pożyczek zagranicznych.   

Mimo istotnych osiągnięć w dziedzinie powojennej odbudowy, integracji gospodarczej
kraju, reformy stabilizacyjnej, budowy od podstaw nowych gałęzi przemysłu i rozwoju
komunikacji (przemysł obronny, elektrotechniczny, nawozów sztucznych, port w Gdyni oraz
COP) Druga Rzeczpospolita na mapie gospodarczej świata i Europy zajmowała dalekie
miejsce.

Struktura społeczno-zawodowa i dochód na jednego mieszkańca plasowały Polskę na poziomie Węgier, Rumunii, Hiszpanii i Portugalii. W 1938 roku chłopi stanowili połowę
społeczeństwa globalnego, robotnicy 30%, inteligencja i pracownicy umysłowi 5,7%,
drobnomieszczaństwo 11,8%, obszarnicy i burżuazja 1,2%,i żywioły marginalne 1,1%.
Przemiany gospodarcze lat 1918 —1939 nie zmieniły modelu struktury społeczno-zawodowej
kraju. Wiele społeczeństw narodów (szczególnie sąsiednie)wykazywało większy dynamizm
rozwoju gospodarczego od Polski. Fakt ten mi ł istotny wpływ na przebieg polskich działań
obronnych we wrześniu i październiku 1939 roku.


1.„HISTORIA POLSKI 1914-2001 ” autorstwa Wojciecha Roszkowskiego    
2.„POLSKA ODRODZONA 1918 – 1939 ” pod redakcją Jana Tomickiego
3.,,HISTORIA” pod redakcją M. Chmaja, W. Sokoła, J. Wrony
Tytuł: Gospodarka drugiej Rzeczpospolitej
Wiadomość wysłana przez: shonia w Październik 12, 2007, 10:04:09 pm
Panocku! dyć żeś se Pan tego nie wybrał, jeno przekleił z tej (http://64.233.183.104/search?q=cache:HUEaYYYiooIJ:www.teorud.com/dokumenty/Gospodarka%2520II%2520RP.doc+Sejm+uchwali%C5%82+ustaw%C4%99+o+reformie+rolnej+przyjmuj%C4%85c+maksimum&hl=pl&ct=clnk&cd=1&gl=pl&client=firefox-a) strony nawet ni zmieniając bo i błyndy mocie te same :roll:

jak se to panocek choć roz przeczyto, to bydzie panocek wiedzioł, co je ważne a co niy.

amen.

trochę pracy własnej!
Tytuł: Gospodarka drugiej Rzeczpospolitej
Wiadomość wysłana przez: idgi w Październik 12, 2007, 10:14:31 pm
Cytat: shonia

trochę pracy własnej!

ameno amen :)