Naukowy.pl

Społeczne => Psychologia / Socjologia => Kompendium => Wątek zaczęty przez: diglet w Luty 09, 2011, 09:24:02 pm

Tytuł: Tożsamość płciowa, a zachowania agresywne młodzieży.
Wiadomość wysłana przez: diglet w Luty 09, 2011, 09:24:02 pm
Istnieje wiele opracowań odnoszących się do teorii regulacji zachowań determinowanych przez płeć i czynniki społeczne. Podstawowym zagadnieniem analizowanym w powyższym temacie jest zrozumienie mechanizmów jakie stymulują mężczyznę i kobietę do zachowań agresywnych, jakie różnice występują w tych zachowaniach i co jest ich przyczyną.

Powszechnie uważa się, że płeć, inaczej mówiąc jej biologiczne aspekty sprawiają, że mężczyzna i kobieta różnią się od siebie zachowaniem i wyrażaniem agresji fizycznej i psychicznej. Jest to jednak tylko połowa prawdy. Jak wynika z przeprowadzonych badań proces socjalizacji ma równie silny wpływ na późniejsze zachowanie jak cechy biologiczne. Naukowcy dowodzą, że różne nastawienie i podejście do procesu socjalizacji prezentują ojcowie, a inne matki. Nastawienie zmienia się też w stosunku do odmiennych płci dzieci. Powszechnie znane, są przypadki łagodnego traktowania synów przez swoje matki i wysokich wymagań jakie w przeciwieństwie stawiają swoim córką. Natomiast ojcowie ze znaczącą surowością podchodzą do wychowania swoich synów , przy czym „ulgowo” traktują córki. Znaczenie ma tu także język i forma w jakiej do sprawy socjalizacji podchodzą rodzice. Kobiety starają się zgłębić problem, zrozumieć go i skupić się na emocjach, natomiast mężczyźni używają języka lakonicznego i często bezosobowego. Wszelkie te aspekty prowadzą do nierównego traktowania dzieci obu płci przez swoich rodziców.

   Jak już wspomniałem aspekt biologiczny jest bardzo istotny, ale stanowi tylko część wyjaśnienia zachowań agresywnych. Decydującą rolę odgrywa tu aspekt oddziaływania środowiska, stereotypowe podejście oraz metoda i powielany szablon wychowawczy. Uważa się, że rodziny w których panuje wysoki poziom rozróżnienia płci i przypisanie im prócz odpowiednich cech także wzorców zachowawczych, dzieci znacznie szybciej przyjmują na siebie odpowiednie role społeczne wynikające z ich płci. W przeciwieństwie do tego rodziny wychowywane w tak zwany nowoczesny sposób dostosowują się wolniej.(bardziej liberalny, z mniejszym rozróżnieniem na określone role związane z płcią) Ma to wszystko swoje odwzorowanie w młodzieńczym i dorosłym życiu. Wzorce zaczerpnięte w dzieciństwie jeszcze w większy sposób uwypuklają się w późniejszym czasie.

   Środowisko w którym dorasta młody człowiek niemal wymusza określone postawy związane płcią. Narzuca już z góry określony szablon zachowania determinowany przez płeć. Często to stereotypowe myślenie sprawia, że daje ono ciche przyzwolenie na zachowania dewiacyjne, jak np. przemoc fizyczna u chłopców w wieku dorastania, natomiast surowo negując takie postawy u dziewcząt. Badania ukazują nam, że mężczyźni częściej od kobiet uciekają się do przemocy fizycznej, natomiast kobiety zdecydowanie częściej stosując przemoc psychiczną w postaci np. wykluczenia społecznego, czy manipulacji. Mężczyźni w znacznie większym stopniu od kobiet odczuwają naturalną potrzebę rywalizacji ze sobą. Jest to spowodowane po części pobudkami czysto biologicznymi, gdzie dominującą rolę odgrywają geny. Według Dawkinsa samolubne zachowania, związane czysto z chęcią reprodukcji dawały pierwszeństwo jednostką silniejszym genetycznie, czyli takim które w lepszy sposób potrafiły dostosować się do środowiska i pokonać swoich rywali. Teorię tą potwierdzają przeprowadzone badania ewolucjonizmu Darwina i współczesna teorie archeogenetyki. Aczkolwiek proces socjalizacji, który daje pierwszeństwo i popiera agresywne zachowania jako przejaw czysto naturalny sprawia, że w jeszcze wyraźniejszy sposób pogłębiają się różnice pomiędzy zachowaniami obu płci.

   Socjalizacja pierwotna, która w dużej mierze oddziałuje jeszcze na osoby w wieku młodzieńczym sprawia, że, u chłopców i dziewczyn występują akty agresji na różnym tle. Człowiek w wieku młodzieńczym na pograniczu socjalizacji pierwotnej jak i wtórnej jest rozbity między kilka światów prezentujących mu całkowicie odmienne spojrzenie na problem przemocy. Z jednej strony przemoc ukazywana jest mu za akt niepożądany w każdym wymiarze, a negatywne emocje jak gniew, czy wrogość, za niepożądane, zaś z drugiej jest bombardowany obrazami przedstawiającymi przemoc i korzyściami jakie z niej płyną. Sprawia to, że problem przemocy zostaje strywializowany, a jej akty przestają być ogólnie potępiane i stają się codziennością w której żyjemy.

   Wpajane wzorce zachowań w których rywalizacja na tle fizycznym jest całkowicie naturalna, akceptowana i owiana mianem uwielbienia jest naturalnym zjawiskiem w naszych czasach. Wpojony został model, dla którego mężczyźni uczestniczący w widowiskach sportowych używający przemocy stali się ideałami zarówno dla nastolatków jak i nastolatek.

   Mężczyźni w zasadniczy sposób różnią się od siebie w kwestii przemocy. Proces socjalizacji sprawia, że agresja fizyczna wśród mężczyzn jest zdecydowanie bardziej akceptowalna niż u kobiet. Mężczyźni także częściej się do niej uciekają. Kobiety natomiast stosują przemoc psychiczną, która u mężczyzn jest raczej rzadka i uznawana, za niewystarczającą.

   Zarówno dziewczyny jak i chłopcy w wieku młodzieńczym stosują przemoc. Istnieje bardzo wiele czynników determinujących ją, oraz stopnia nasilenia. Osoba w wieku dojrzewania musi uporać się ze sporym bagażem problemów przystosowawczych. To właśnie ten okres, życia w najsilniejszy sposób oddziałuje później w dorosłym życiu na model zachowań. Ogólnym problemem społeczeństw zachodnich jest brak w życiu osoby młodej (szczególnie mężczyzny) momentu przejścia z okresu dzieciństwa w dorosłość sprawia to, że występują problemy z określeniem swojego miejsca, zarówno w rodzinie jak i w społeczeństwie. Prowadzi to do młodzieńczego buntu, działań autodestrukcyjnych, a w szczególności wyładowywania swojej frustracji, poprzez agresję. Ucieczka przed odrzuceniem społeczne oraz chęć przynależności do danego środowiska, są dla młodego człowieka bardzo istotne określają jego miejsce w hierarchii, dają mu poczucie przynależności i więzi. (innej niż rodzinna) Często jednak zdarza się, że wykorzystywaną formą do zdobycia akceptacji jest stosowanie przemocy, a naturalne określenie tak zwanego „przewodnika, wodza” określane jest poprzez tego, który jest najbardziej bezwzględny. Tyczy się to jednocześnie kobiet jak i mężczyzn.

   Wielokrotnie poruszany problem agresji wśród młodzieży, ma podłoże wielopłaszczyznowe. Środowisko, socjalizacja pierwotna, biologia sprawiają, że w społeczeństwie w którym żyjemy problem przemocy wśród grupy, jaką jest młodzież jest bardzo poważny. Aby odmienić ten stan, rzeczy niezbędna była by zmian modelu akceptowalnych form agresji. Prócz uświadamiania, że istnieją różne rodzaje przemocy, to również wpajanie młodemu pokoleniu pozytywnych bodźców do naśladowania. Najistotniejszym elementem powyższego tekstu jest wyjaśnienie zasadniczych różnic między agresją dziewcząt, a chłopców. Bardzo ważne jest, aby zrozumieć skąd się one biorą i w jaki sposób jesteśmy w stanie im przeciwdziałać.