Naukowy.pl

Humanistyczne => Archeologia, Antropologia, Etnologia => Zadania => Wątek zaczęty przez: Inaçio Angelos w Luty 10, 2013, 10:15:06 am

Tytuł: Roland Antoniewicz
Wiadomość wysłana przez: Inaçio Angelos w Luty 10, 2013, 10:15:06 am
Roland Antoniewicz (Roland von Bagratuni, według zachodnio-ormiańskiej transkrypcji Roland von Pakraduni, po ormiańsku ՌՈԼԱՆԴ ՖՕՆ ԲԱԳՐԱՏՈՒՆԻ, po rosyjsku Рольанд фон Багратуни, po grecku Ρολανδ φον Πακραδουνι, po kartwelijsku როლანდ ფონ ბაგრატუნი; ur. 16 lutego 1946 r. w Budapeszcie), jako twórca powieści fantastyczno-naukowych: Roland H. MecIshan (Ռոլանդ Հ. ՄեծԻշխան) – polsko-węgiersko-ormiański dziennikarz, filmoznawca, politolog, historyk, filozof i ekonomista, opozycjonista za czasów PRL i komunistycznych Węgier, propagator przyjaźni Polski, Węgier, Armenii i Gruzji, rzecznik niepodległości Armenii Zachodniej, pisarz, filmowiec, aktor, artysta-grafik, zakrystian i złoty ministrant, komentator wydarzeń, bloger, ekspert od kolei i tramwajów, specjalista historii starożytnej i prehistorii narodów sumeryjskich, Węgrów, Hunów, Partów, Ormian, Alanów, Rutułów, Cachurów, Scytów, Lezginów, Tatów, Tałyszów, Kurdów, Gruzinów, Abchazów, Osetyjczyków, Awarów, Basków i innych, lingwista, który opanował 28 języków obcych w różnym stopniu. Roland Józef Władysław Antoni Paweł von Bagratuni-Antonjan-Antoniewicz z Bołozów Anijskich jest głową ormiańskiego cesarskiego domu arcyksiążąt Bagratuni. Napisał wiele książek po węgiersku, których opublikowanie przez długie lata cenzurowali bolszewicy. Pierwsza książka pt. Mit kell tudni Lengyelországról (tłum. Co trzeba wiedzieć o Polsce) ukazała się w 1976 r staraniem wydawnictwa Kossuth Könyvkiadó w Budapeszcie i była szeroko reklamowana, ale ponieważ autor zbyt otwarcie i szczerze przedstawił w niej wiele faktów inaczej, niż to obowiązywało przez Socjalistyczna Partia Robotnicza WSPR, po wyjściu z drukarni i przeczytaniu jej przez szefów komunistycznych, natychmiast znalazła się na czarnej liście, cały jej nakład wycofano z księgarń i zmielono w papierni, chociaż inne wydawnictwa bardzo pochlebnie wyraziły się o niej. Napisał także po węgiersku dwutomowe obszerne wspomnienia, będące aktem oskarżenia przeciwko komunizmowi i bolszewizmowi, ilustrowane kilku tysiącami zdjęć oraz dokumentów m.in. ze ściśle tajnych akt rządowych i bezpieki WRL, o których z podziwem wyrażali się czołowi opozycjoniści. Do dzisiejszego dnia książka ta nie mogła ukazać się. Jest autorem historii Armenii i związków polsko-węgiersko-ormiańskich pt. A magyarság az Ararátnál született (tłum. Węgrzy narodzili się pod Araratem). Czwarta jego książka - powieść fantastyczno-naukowa pt. Cesarz Ziemii I.- DNA wybucha (A Föld császára I.- Robban a DNS) została opublikowana po węgiersku w sierpniu 2012 roku przez austriacko-szwajcarsko-niemieckie wydawnictwo Novum Publishing Gmbh (Po fuzji z innym wydawcą: United Publishing Club Inc). Drugi tom cyklu pt. Cesarz Ziemii II - Ograbimy banki (A Föld Császára II - Kirámoljuk a bankokat) ukazała się pod koniec listopda 2012 r, w trakcie edycji jest czwarta i piąta książka autora.

Biografia

Urodził się 16 lutego 1946 roku w Budapeszcie jako syn Zdzisława Antoniewicza i wnuk Zygmunta Antoniewicza. W latach 1947-1967 mieszkał w Polsce, w Poznaniu na Komandorii, a potem na Osiedlu Świerczewskiego. W 1954 roku został ministrantem i lektorem przy arcybiskupie-metropolicie poznańskim, dr Antonim Baraniaku SDB, z którym oraz z Prymasem Polski kard. Stefanem Wyszyńskim korespondował po powrocie na Węgry, na Węgrzech w latach 1987-2003 zakrystianin w katedrze OO Dominikanów przy ulicy Thököly w Budapeszie oraz w kaplicy wotywnej NMB Kis Regnum Marianum przy ulicy Damjanich. W czerwcu 1956 roku jako jedenastolatek, z bronią w ręku wziął udział w powstaniu poznańskim – czerwiec 1956 — w szturmie gmachu Komendy Wojewódzkiej UB w Poznaniu na ul. Kochanowskiego i został dwukrotnie ranny.

Wstąpił do ORMO, jednakże odszedł z niej, gdy dowiedział się, iż ORMO to jeden z organów komunistycznych. Stale szykanowany przez bezpiekę PRL i WRL. W 1967 roku próbował uciec do Wenecji lub do Wiednia, by trafić do seminarium przy zakonie OO Mechitarystów. Podczas ucieczki złamał nogę przy zielonej granicy w Węgrzech i został aresztowany przez bezpiekę. Stamtąd został deportowany do PRL. Po szybkim małżeństwie, z zagipsowaną nogą ponownie próbował uciec. Za drugą próbę oraz celowe zawarcie małżeństwa, po kolejnym powrocie, otrzymał 3 miesiące więzienia w zawieszeniu. W tym czasie także skonfiskowano jego paszport. Zwrócono go jemu dopiero, kiedy obiecał zrobić międzynarodową awanturę (próbowano anulować małżeństwo). Ostatecznie udało mu się zamieszkać w Węgrach. W 1971 r uratował życie pewnemu starcowi. W latach 1988-1994 Krajowy Prezes Węgiersko-Polskiego Akademickiego Związku Krajoznawczego (Magyar-Lengyel Országjáró Diákszövetség) w latach 1992-1998 Krajowy Prezes Związku Ormian Węgierskich (Magyarországi Örmények Szövetsége).

Podczas Praskiej wiosny rozklejał plakaty popierające rewolucję i potępiające sowiecką (oraz Układu Warszawskiego) agresję na Czechosłowację, za co został aresztowany przez bezpiekę. Otrzymał 3 lata więzienia w zawieszeniu na 2 lata, na innym plakacie i ulotce protestował przeciwko zamordowaniu polskich oficerów - jeńców wojennych przez sowieckich zbrodniarzy w Katyniu , jeszcze na innej przeciwko Układowi Ribbentropa-Mołotowa, oraz na różnych grafikach przeciwko przestępcom kryminalnym z WPS. W 1970 roku chciał założyć w Budapeszcie Towarzystwo Przyjaźni Węgiersko-Polskiej, zbierając deklaracje członków-założycieli ponad 1500 znakomitych Węgrów - przedstawicieli śmietanki kultury narodowej, ale inicjatywę tą na wniosek najwyższych władz partyjnych WRL, w ostatniej chwili storpedowała bezpieka. Za karę chciano jego deportować najpierw do PRL, a potem do innych demoludów, ale próba ta spełzła na panewce.

Korespondował i współpracował z Jerzym Giedroyciem i wydawaną przez niego paryską Kulturą . Razem ze swoim ojcem był przyjacielem Zbigniewa Herberta, z którym utrzymywał stały kontakt. Po założeniu NSZZ "Solidarność" zaprosił do Polski swoich przyjaciół — słynnych węgierskich opozycjonistów - Grácia Kerényi, Lajos Kizman, literat Zoltán Fábián, Dénes Csengey, ks. hr. István Keglevich oraz István Hajdu. Po powrocie węgierskich opozycjonistów do Budapesztu, tamtejsza władza wydała na nich wyroki śmierci, kolejno ich mordując. Roland sam przeżył kilka nieudanych zamachów.

Kiedy po ogłoszeniu swojej niepodległości przez Litwę, w dniu 13 stycznia 1991 w Wilnie nastąpił szturm rosyjski na wieżę telewizyjną, Roland von Bagratuni znów zabrał się do produkowania plakatów, które rozkleił po całym Budapeszcie. W latach 1992–1993 przebywał w Gruzji, Armenii i Republice Górskiego Karabachu, przyjaźni się z tamtejszymi opozycjonistami (m.in. Zwiad Gamsachurdia), jako płk, dowódca odcinka frontu laczyńskiego, bierze udział w wojnie wyzwoleńczej na Karabachu.

W latach 1964—1967 etatowy pilot wycieczek zagranicznych BTZM "Juventur" oraz Polskiego Biura Podróży "Orbis". W latach 1973—1979 etatowy archiwista prasowy wydawnictwa Lapkiadó Vállalat, w latach 1979—1980 etatowy asystent reżysera w wytwórni filmów fabularnych MAFILM (od 1968 do 1979 nieetatowy asystent reżysera i II reżyser), w latach 1980—1984 etatowy redaktor-reżyser-reporter w Telewizji Węgierskiej (Magyar Televízió - MTV), w latach 1984—1990 wraca do Lapkiadó Vállalat (później Pallas Lap- és Könyvkiadó Vállalat) na różne stanowiska. Mimo wielokrotnego wnioskowania, z przyczyn politycznych nie otrzymuje nominacji na etat dziennikarski, oraz mimo wielokrotnych wniosków o przyjęcie w poczet członków PRL-owskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich i Stowarzyszenia Dziennikarzy PRL oraz węgierskiego związku dziennikarskiego Magyar Újságírók Országos Szövetsége (MÚOSZ), popartego rekomendacjami wielu znakomitych dziennikarzy i literatów, otrzymuje kategoryczne odmowy. Od 2003 r na emeryturze.

Po powrocie na Węgry składa egzaminy wstępne na najróżniejsze uczelnie węgierskie, m.inn. na wydział humanistyczny, a potem prawny Uniwersytet im. Loránda Eötvösa w Budapeszcie i na Wyższą Szkołę Teatralno-Filmową w Budapeszcie, uzyskując pierwsze miejsca spośród zakwalifikowanych do przyjęcia. Mimo wybitnych zdolności i bardzo szerokiego zasobu wiedzy encyklopedycznej, ze względów politycznych-kontraselekcyjnych i przynależności do twardej opozycji, przeważnie z braku miejsca, nie uzyskuje przyjęcia. Jako pracownik Lapkiadó Vállalat, obowiązkowo w latach 1971—1974 ukończył kurs podstawowy Uniwersytetu Wieczorowego Marksizmu-Leninizmu (Marxista-Leninista Esti Egyetem Általános Tagozata). Za namową swoich przyjaciół-czołowych opozycjonistów, kontynuuje tutaj studia na wydziałach filozofii, historii, ekonomii i wiedzy kierowniczej, szczegółowo rozpracowywując system władzy węgierskiej komuny. W latach 1976—1978 składa specjalistyczne egzaminy państwowe i w 1978 r uzyskuje państwowy dyplom magisterski politologa. Założyciel i przez krótki okres czasu redaktor edycji polskiej tygodnika Węgierski Tydzień, skąd w 1978 r z przyczyn politycznych musiał odejść.

W marcu 1985 r na wniosek Biura Politycznego WSPR, jako opozycjonista, autor wielu filmów antyreżymowych, ze skutkiem natychmiastowym zostaje wyrzucony z Magyar Televízió przez nowo mianowanego Prezesa MTV — dotychczasowego kierownika Wydziału Nauki, Oświaty i Kultury KC WSPR Mihály Kornidesz'a — prawej ręki Wicepremiera, członka Biura Politycznego i sekretarza KC WSPR György Aczéla. Ponieważ Mihály Kornidesz zlekceważył wyrok sądowy stwierdzający bezprawność jego czynu, a nawet wniósł do sądu fałszywy dokument, Roland Antoniewicz postanowił wziąć rewanż. Dzięki szeroko zakrojonej pomocy swoich przyjaciół-opozycjonistów, dokonuje bezkrwawego zamachu na Mihálya Kornidesza, który po upływie pół roku zostaje zwolniony z funkcji Prezesa MTV i członka KC WSPR i mianowany Ambasadorem WRL w Korei Północnej, a potem w Tiranie, co oznaczało dla niego koniec kariery partyjno-państwowej. Incydent ten wywołuje efekt domino: wkrótce podobny los spotyka jego szefa György Aczéla, a potem większość członków ówczesnego Biura Politycznego WSPR, szereg członków KC partii, Rady Prezydialnej WRL oraz posłów do Parlamentu, co prowadzi do upadku władzy János Kádár, a w końcu do upadku komuny na Węgrzech i dojścia do władzy opozycji na czele z kuzynem Rolanda — Premierem dr.József Antall juniorem, który z kolei wypowiedział członkostwo Węgier w Układzie Warszawskim i RWPG, przez co dochodzi do zawalenia się całego światowego systemu komunistycznego i Związku Radzieckiego. Rozwścieczeni komuniści przy aktywnej współpracy bezpieki i ściśle kontrolowanych przez nią mediów, w 1988 r rozpętują przeciwko Rolandowi szeroko zakrojoną wieloletnią kampanię zniesławiającą, spod której mógł wyłamać się dopiero w 2010 r — po zwycięstwie prawicy w wyborach oraz dojścia do władzy większościowego prawicowego II rządu Premiera Viktor Orbán i upadku dyktatury za komuny byłego szefa węgierskiego komsomołu — KISZ, do 2010 prezesa postkomunistycznej WPS — Premiera Ferenc Gyurcsánya.

W przededniu upadku komuny na Węgrzech wczesną jesienią 1988 r, kiedy Roland Antoniewicz z ramienia Węgiersko-Polskiego Akademickiego Związku Krajoznawczego zasiadał w obradach Okrągłego Stołu jako trzecia strona, dokonano przeciwko niemu bardzo podłe prowokacje przy współudziale znanego terrorysty, majora bolszewickiego SS — Gwardii Robotniczej (Munkásőrség) oraz adiutanta głównodowodzącego — wychowanka i przyjaciela światowego terrorysty Ramírez Sáncheza, absolwenta sowieckich i węgierskich studiów KGB, agenta bezpieki Eduárdó György Rózsa-Floresa, w mediach jawnie posądzając jego o sprawy sfingowane przez bezpiekę. I chociaż Roland Antoniewicz przebywał wtedy w PRL, organizując obozy sportowo-krajoznawcze dla ponad 2000 węgierskich studentów zapalonych do poznania Polski żyjącej w solidarnościowej gorączce po jego powrocie do Budapesztu jeszcze na lotnisku pobito i okaleczono, powodując jemu poważne rany gojące się ponad miesiąc. Wykorzystując to, pod wpływem strasznych bólów, bezpieka zmusiła Rolanda Antoniewicza do podpisania skleconych przez nią zeznań. Potem sprawę w trybie przyspieszonym skierowano do sądu i przekazano do rozpatrzenia swojej osobie. Chociaż na będący podstawą ostatniego procesu koncepcyjnego WRL pisemny dowód, nawet biegły sądowy nie potrafił stwierdzić, czy napisano go na maszynie do pisania Rolada Antoniewicza, czy też raczej wiceministra SW kierującego bezpieką i nie wysłuchano żadnych świadków Rolanda Antoniewicza, którzy natychmiast gremialnie storpedowaliby bujdy na resorach wyhodowane przez bezpiekę, a jedyny świadek esbeckiego prokuratora powiedziała otrzymałam pisemne groźby: jeżeli nie będę popierać teorię winy oskarżonego, będzie źle, a sędzia nieroztropnie załączył do akt pisemne dowody szantażu bezpieki — Rolanda Antoniewicza skazano w tym procesie koncepcyjnym na karę kilku lat wiezienia w zawieszeniu, przez długie lata nie dopuszczając go do głosu. Celem tej esbeckiej prowokacji było odwrócenie uwagi publicznej od faktu przelinienia WSPR w WPS, gdzie na Zjeździe Inauguracyjnym nie tylko wspomniany terrorysta György Eduárdó Rózsa-Flores był członkiem Biura Prasowego, ale także inne dziennikarzyny esbeckie, którzy najwięcej szczekali zniesławiające bujdy na resorach na Rolanda Antoniewicza i złośliwie komentowali niedokonane przez niego przestępstwo.

Roland Antoniewicz nigdy nie był i nie jest członkiem żadnej partii politycznej. Od 1965 r. członek Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, od 1965 Instruktor harcerski, obecnie harcmistrz.


Kariera filmowca, aktora, dziennikarza i krytyka

Kariera filmowca i dziennikarska Rolanda von Bagratuni była usiana cierniami, szefowie komuny bez przerwy próbowali pozbyć się jego, ale obok czołowych opozycjonistów, bardzo wielu czołowych filmowców, dziennikarzy i literatów stanęło po jego stronie, podziwiając jego bardzo wysokie kwalifikacje zawodowe i umiłowanie pracy oraz bardzo wysokie walory moralne. Mimo tych trudności, Roland Antoniewicz stworzył jednak wiele filmów dokumentalnych i fabularnych. W niektórych występował jako aktor. Jako asystent kierownika produkcji, asystent reżysera, a potem II reżyser, głównie współpracuje z Miklós Jancsó i Márta Mészáros, sprowadzając do węgierskich filmów około 250 polskich aktorek i aktorów. Swoje filmy przeważnie sam montował i był autorem ich scenariuszy. W latach siedemdziesiątych był etatowym budapeszteńskim korespondentem tygodników ilustrowanych Film i Ekran oraz dwutygodnika Filmowy serwis prasowy jak również innych polskich gazet i czasopism, regularnie publikując w nich obszerne artykuły o węgierskich filmach i twórcach oraz o historii Węgier i przyjaźi węgiersko-polskiej. Jako wolny strzelec współpracuje z działami kulturalnymi węgierskich gazet i czasopism (Magyar Nemzet, Esti Hírlap, Magyar Hírlap, Élet és Tudomány, Film-Színház-Muzsika, Könyvvilág, Valóság, Új Ember, Szent Kereszt, a także kalifornijskiej Magyarok Vasárnapja, publikując recenzje, reportaże o realizacji polskich filmów, wywiady z twórcami (m. in. regularnie z Andrzejem Wajdą), a także recenzje polskich książek i biografie ich autorów, artykuły o historii Polski, Armenii, przyjaźni polsko-węgierskiej oraz o Ormianach polskich, a także historii chrześcijaństwa i Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego, prześladowania chrześcijan przez bolszewików. Publikuje także artykuły historyczne po rosyjsku, ormiańsku i ukraińsku. Jako przyjaciel wielu polskich i węgierskich pisarzy, poetów, dziennikarzy oraz naukowców, lektor węgierskich oficyn wydawniczych, starał się o wydanie w języku węgierskim jak największej ilości polskich książek i miał szanse zdobyć sukces w Cannes, Wenecji, Oberhausen czy Mannheim, ale z przyczyn politycznych na Zachód nie wypuszczono. Grał w różnych filmach różne role. Największym sukcesem aktorskim stał się udział w filmie Linda z 1984 roku.


Rodzina

Jego ojcem był polski Ormianin Zdzisław Antoniewicz, a matka ormiańsko-węgierka Teresa Ilona Karapancsics, którzy razem z Rolandem jesienią 1956 r zbierali w Polsce humanitarne datki dla Braci-Węgrów — uczestników rewolucji węgierskiej 1956 r, wysyłając datki na Węgry przy pomocy kurierów tatrzańskich z II wojny światowej, na tej bazie w 1957 r w Poznaniu założyli pierwsze w Polsce Towarzystwo Przyjaźni polsko-węgierskiej. Jego ojciec był katowany przez UB w Poznaniu. Dziadek, Zygmunt Antoniewicz był uczestnikiem powstania wielkopolskiego i Wojny polsko-bolszewickiej. Zginął na Polu Chwały pod Lwowem, pośmiertnie oznaczony przez Józefa Piłsudskiego Krzyżem Wielkim Orderu Virtuti Militari, pochowano na cm. Bohaterów na stokach Cytadeli Poznańskiej, na parceli Powstańców Wielkopolskich. Pradziad, Michał-Wacław Antoniewicz był uczestnikiem powstania styczniowego i powstania wielkopolskiego, pochowany w Mosinie k. Poznania. Brat, Jan Antoniewicz mieszka w Poznaniu, siostra, Elżbieta Grandys mieszka w Zakopanem. Ma czterech dzieci oraz siedmiu wnuków. Ojciec chrzestny: minister dr.József Antall senior - ojciec premiera dr. Józsefa Antalla juniora.


Zdobyte odznaczenia

    Odznaka Honorowa m.Poznania (1987)
    Odznaka Honorowa za Zasługi w Rozwoju Wielkopolski (1988)
    Medal Pamiątkowy za zasługi dla m. Koszalina (1985)
    Złota Odznaka Honorowa Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Węgierskiej im.Fr.Lista (1987)


Ciekawostki

    IQ Rolanda von Bagratuni wynosi ok. 170 punktów.
    Obecnie mieszka w Budapeszcie.

źródła

Roland Antoniewicz - http://pl.historia.wikia.com/wiki/Roland_Antoniewicz
Roland Antoniewicz - http://prepedia.wikia.com/wiki/Roland_Antoniewicz
Antoniewicz Roland - http://hu.metapedia.org/wiki/Antoniewicz_Roland